Negaah by Mc Tes

بودنم بی جواب ، هستنم بی جواب
من لای نسیم و رقصِ ستاره های خاموش
تصورم از انتظارتون فاصله نیست
وقتی یه گلِ نایابم رو قله ی کوهِ فراموش
انحنایِ لبِ خشک فلک صورت گرفته ازم
دورم از جرقه ی جادو
یه جسمِ نامیرای اندرومدائیم
وقتی دارید بو میکشید تتمه ی باروتو
من تو هوایِ سرِ خراب چه , هر چند
عیشِ ریاضتمون نرسید به چهل
من نگاهمو قربانیِ راهِ تو کردم
ولی این راه چیزی نیست که نشه دید به دل
شاید دستی به درازای کرانِ دریا که نه
شاید نورِ ته همین تونل ترسناک
شاید فاصله ی زیادی نیست بینمون
از رازِ من ساده گذشتی لا به لای حرفات
چه بعد گردبادِ وعده کنار بگیری گل
چه وسطِ آتیش مقرر بگیری گُر
من معنیِ رفاقتِ دستایِ تو با انتهای زمینم
وقتی میسازی از سفیدی پُل
از انجماد اذهانِ بی خبر از دل
به الماسِ روحِ بعد از نگاهِ دره های گل
شرطِ نمودِ منو میخوای؟خیالی نیست
فقط باید همه ی خالی ها رو ببینی پُر
---
رو انحنای بهت زده ی سیم های لخت
وقتی پرنده ها میزدند چرت به رسوایی بال
از دیدگاه این نگاه رفتم
دوربین های مدار بستت چشم به این جهان که باز کردن
مسخ شدم از کوریه بداهه کردن
دعوتم تو این ضیافت به انتظار نشستن
اما هنوز بی جوابم تو این راهه برگشت تو این سیاهه بد رنگ
من نشعت یه درد تو اسارت یه برده ام
من به یه مو بندم
منو پاره نکن
آواره نکن
وقتی دست های سرد خورشیدم به ستاره نخورد
بشینو نیستنمو نظاره گر شو
که بارور کنم زمینو من صدای ریختن برگم
لحن عاجزانه ی التهاب تارای صوتیم وقتی نطفه های فراموشی از ترس نبودشون این صدارو خفه کردن
کجای شهرم که نقش زده به تن ِحرف
توقع بی جای کمکم از رنگ ؟ ؟؟؟
من طبیعت لمس نشده ی بکر بودم زمانی که دستهای کوتاهه هوشه مصنوعی از وهم
میبافتن تو سر درخت ها
خیال زاییدن تبر جای برگ ها
اما من به راهم ادامه میدم
تا روزی ک ببینم
همه خالیا پر شدن از حرف هام