Η - Δυναμη - Της - Συνηθειας - 02 - 06 by marasagis published on 2023-08-07T17:13:52Z Τα λόγια και η μουσική υπόκρουση χρονολογούνται μεταξύ 1985-1992. Η ηχογράφηση είναι του 2023 Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΣΥΝΗΘΕΙΑΣ Μέσα σε χιλιάδες χρόνια σκλαβιάς αυτό που πιο πολύ σκλαβώνει είναι η συνήθεια του δούλου να ’ναι δούλος Είναι η συνήθεια να χτίζεις πυραμίδες παλάτια για νεκρούς αυτοκρατόρους Όλη σου τη ζωή στην πλάτη φορτωμένος πέτρα μπροστά στον τόρνο ή στα λογιστικά σου με το κεφάλι κάτω απ’ το μαστίγιο ή κάτω από το βλέμμα του επιστάτη Μα κι αν ακόμα η συνήθεια σε κοιμίζει η αλήθεια της ζωής σου δεν πεθαίνει σου κάνει επίσκεψη σα φάντασμα τις νύχτες σα θάνατος σου κόβει την ανάσα με ονόματα χιλιάδες βαφτισμένη σαν τον επαναστάτη στην παρανομία που ονόματα και φάτσες παραλλάζει σα βγαίνει για δουλειά μέσα στην πόλη Αλήθεια σ’ άγχος μεταμφιεσμένη σε μοναξιά σε νεύρα και σε κλάμα Μα είναι κατά βάθος νοσταλγία για κάτι που ποτέ δεν έχεις ζήσει Σταλιά δεν άγγιξε απόψε από το πιάτο και ύπνος δεν του ήρθε ως το πρωί Ανορεξιά κι ένα καρφί μες στην καρδιά κι ας μην τον έχουν μαστιγώσει εδώ και μέρες Τα ψυχολογικά προβλήματα ενός σκλάβου του ξεπαστρεύουνε τις ώρες τις δικές του Τις ώρες που είναι ελεύθερος Τις ώρες που είναι ελεύθερος να κοιμηθεί Ανήσυχος σαν κάτι να του λείπει κάτι κλεμμένο εδώ και χρόνια απ’ τη ζωή του κάποιοι του κλέψανε την ίδια τη ζωή του μα είναι δύσκολο πολύ να καταλάβεις πως φταίει που δεν είσαι παρά σκλάβος στην πολυθρόνα σε λήθαργο πεσμένος στην τηλεόραση μπροστά έχεις ξεχάσει τι είσαι και πώς θα ’θελες να ζούσες εκφωνητές μες στο μυαλό σου διορισμένοι σου υπαγορεύουν την ισόβια υποταγή σου και τη βαφτίζουν του ατόμου ελευθερία κι αν αποτύχουνε στην τρέλα σ’ οδηγούνε Όμως μαζί σου αν δεν τα καταφέρουν και την κρυφή σου νοσταλγία ανακαλύψεις την αγαπήσεις τότε θα έχεις το προνόμιο ν’ αποδράσεις τότε δε θα τολμήσεις να δειλιάσεις και τη μορφή της λευτεριάς θα ξαναπλάσεις Για τον χαμένο μας εαυτό για τη ζωή μας που δε μας άφησαν μα ερχόντουσαν μαζί μας Ακόμα κι όταν όσο όσο τα πουλούσαμε όταν τα φτύναμε και τα ποδοπατούσαμε ήταν εκεί για να μας δείχνουνε το δρόμο από την ώρα που αντικρίσαμε τον κόσμο
