کباده کش عشقم، در کوی جوانمردی
این گود غزل از توست وقت است که برگردی

از سعی و صفا بگذر، من "خانه" ی نوسازم
رب در رگ من جاری است با ناله شبگردی

دل در کف ساحل ماند، امواج فراهم کن
ساحل چه خبر دارد از پیچش و دلدردی

ای ساحل افلاکیت، مردیم ز بی باکیت
از شرب لب تاکیت؛ میخانه درآوردی

گفتی غزلم یا نان، برق جگر و دندان
کی می کنی ام درمان، کی چشم تر آوردی؟

این غم اگر از پهلو، خنجر زند آهم را
تو جمع توانی کرد اسباب هماوردی؟

من شیهه کش شوقم، تابیده ام از دیدار
تو صولت انکاری، در قامت بی دردی

آن دم که گذشت این را، بنواز که تنبورم
افتاده به بد روزی ، افتاده به بد دردی

بی بوی تو غمگین است؛ یک چوب رها در باد
بی بوی تو می میرد، خوب است که برگردی

من، هیچ، اقلاً، نه، یک لطف به سازم کن
من مرده و تو زنده، مدیون خدا گردی

با این دل بی فکرت مجنون نتوان بودن
لیلا نشود پیدا در کوچه نامردی

سید محمد حسینی باغسنگانی / اردیبهشت 89