Voor het programma A Rainbow In Curved Air bewerkten Arnold Marinissen en Anthony Fiumara Terry Rileys gelijknamige minimal-klassieker uit 1969, die destijds insloeg als een bom. Volgens een tijdgenoot was Riley een echte kruisbestuiver in het toen nog volop ontluikende landschap van het minimalisme: “Since this music is largely improvised, it does not have the intellectual depth of the more calculated new pieces by Riley’s former colleagues, Phil Glass and Steve Reich, but it has a warmth and personal lyricism which is quite enticing and accessible. In a way, Riley forms a bridge between the tighter forms of hypnotic music and the looser forms of jazz and raga improvisation.” Minimalistisch maar ook vrij, warm en lyrisch, meeslepend en toegankelijk, een brug tussen strakke en lossere vormen – dat klinkt naar Lunapark. We vonden het daarom tijd worden dat dit belangrijke werk met zijn psychedelisch gestapelde elektronische orgelpartijen weer eens tot klinken zou komen in concertzalen. Een partituur van het grotendeels geïmproviseerde werk bestaat niet – al heeft Riley naar aanleiding van de plaatopname een grafische ‘meeleespartituur’ gemaakt. Maar die is niet bedoeld (en ongeschikt) om er het werk uit te spelen. Daarom besloten Marinissen en Fiumara een eigen instrumentatie van het stuk te maken, speciaal toegesneden op Lunapark. Het duo maakte al eerder bewerkingen van werk van uiteenlopende componisten als Aphex Twin, Massive Attack en Brian Eno: allemaal voorbeelden van muziek die normaal niet in de ‘klassieke’ concertzalen te horen is.