شب از پنجره بهم زل زده
بمون ماه من پناهم بده

پناهم بده که بارون میاد
که پرپر میشم تو دستهای باد

نترس ازمن وغروب نگاه
یه کبریت بکش رو تاریکیها

بهم شک نکن اگرچه گمم
پناهم بده گل گندمم

تواین لحظه ای که ماتیم
بهم من از تلخی تو ناراحتم

بگو چی شده که همراهمی
تو هم مثل من کمی مبهمی

پناهم بده اگه بی کسم
که از عمق شب به تو میرسم

پناهم بده که ناباورم
مگه میشه که ازت بگذرم