συμπαντικό σκοτάδι στην επιφάνεια του μικρού μας πλανήτη
δεν βλέπω φως στον ορίζοντα την ίδια ώρα που άλλοι νομίζουν ότι γλεντάνε μέσα σε αυτό
στην ουσία κοιμούνται, τους νιώθω γύρω μου να αιωρούνται αργά, και γύρω από τον εαυτό τους
δεν τους φτάνω, με πνίγουνε τα ψέματα πυκνά-αποπνικτικά σαν αστρόσκονη
σαν καρκίνος στους πνεύμονες του σύμπαντος… και πεθαίνουμε μαζί

δεν υπάρχει ελπίδα όσο δεν βλέπουμε την αλήθεια μέσα μας πώς να δούμε την αλήθεια έξω;
όταν δεν δίνουμε σημασία στην ουσία και δεν έχουμε επαφή με την πραγματικότητα που μας περιβάλλει
αγνοούμε όσα δεν βλέπουμε ή δεν τα βλέπουμε επειδή τα αγνοούμε;
που είναι το καλό σε αυτόν τον κόσμο; που είναι το μυαλό σε αυτόν τον κόσμο;
που είσαι;
μην παριστάνεις το μαύρο πρόβατο νομίζοντας ότι είσαι ξεχωριστός
μην περηφανεύεσαι γι’ αυτό. ακόμα και μαύρο, πρόβατο παραμένεις
μου προκαλεί αηδία! κάποιοι βρίσκουν πάτημα στην άγνοια κάποιων άλλων και το χειρότερο είναι
ότι στην εποχή της πληροφορίας όλοι το γνωρίζουμε μα το κακό συνεχίζεται

πόλεμος, φτώχια, άρρωστο μίσος / ζήλια, κατάρα, σύννεφα μαύρα / βρέχει κακία, πουν’ η δημιουργία; / δεν έχει χώρο σε τούτο τον κόσμο

μη σκοτώνετε την δημιουργικότητα, δεν έχετε αυτό το δικαίωμα (όχι!)
διαφυλάξτε ό,τι αξίζει να σωθεί (ναι!), δείτε λίγο πέρα απ’ τον εαυτό σας και από την βλακεία που σας δέρνει
αυτή είναι η μάστιγα του νέου αιώνα
παραδίνουμε τα πάντα χωρίς αγώνα, για ένα κομμάτι τίποτα παραπάνω
υπερκαταναλωτές του σήμερα – δολοφόνοι του αύριο και των παιδιών που φέρνουμε οι ίδιοι στον κόσμο
πόσο ντρέπομαι γι’ αυτό, προσεύχομαι από τώρα για την μελλοντική συγχώρεση του γιού μου
αφού δεν βλέπω ίχνος ελπίδας να αλλάξει κάτι έως ότου να μπορεί κι αυτός να καταλάβει
ότι δεν υπάρχει τίποτα πια για το οποίο να αξίζει να πεθάνεις μα ούτε και για να ζήσεις
δυστυχώς, τα ευκόλως εννοούμενα εξαλείφτηκαν και καλούμαστε να διεκδικήσουμε να αυτονόητα
είμαστε άνθρωποι, έχουμε όνειρα, θέλουμε χώρο γι αυτά, θέλουμε χρόνο γι’ αυτά
έχουμε δικαίωμα να πάρουμε την ζήση να την κάνουμε ύπαρξη, να αγγίξουμε το άπειρο αφήνοντας σπουδαία κληρονομιά
όχι υλικά αγαθά μονάχα αλλά γνώση, υπερηφάνεια και βάσεις για να δημιουργήσουνε μεγαλύτερα και καλύτερα, σπουδαία πράγματα
καλύτερους θεσμούς. αν είμαστε άξιοι να το πετύχουμε αυτό τότε καλώς είμαστε εδώ
όμως δεν βλέπω μέλλον γι’ αυτό έχω μια πρόταση (άκουσέ την):

εφόσον η αντίδραση απαιτεί μια δράση που δεν υπάρχει και η αδράνεια έχει παγιωθεί σε αυτόν τον τόπο
ας γίνουμε εμείς η δράση και ας προκαλέσουμε αντιδράσεις
ας κλείσουμε επιτέλους την τηλεόραση, ας σταματήσουμε να καταναλώνουμε σκουπίδια και εν τέλει ας σταματήσουμε να αναπαραγόμαστε
ας δείξουμε ότι δεν φοβόμαστε την καταστροφή μας γιατί απλά η ζωή μας μας καταστρέφει κάθε μέρα ούτος ή άλλως
τι έχουμε πια για να χάσουμε;