Track artwork

ما مرده‌های پریده رنگی‌ بودیم (۲) - امیرمحسن محمدی

Amir Mohsen Mohamadi on August 18, 2013 11:05

Stats for this track

This Week Total
Plays 3 135
Comments 1
Favoritings 5
Downloads 7
Report copyright infringement

More tracks by Amir Mohsen Mohamadi

زنان بر پا

کافه ی کف اقیانوس - امیرمحسن محمدی

تو اسرائیلِ من بودی - امیرمحسن محمدی

ما مرده‌های پریده رنگی‌ بودیم - امیرمحسن محمدی

مرثیه زنی‌ در شعله‌ها با لهجه گورستانی

View all

شعر و صدای امیرمحسن محمدی
Music: https://soundcloud.com/nyctalgia/nyctalgia-remains-of-a-blue
Portrait: Krzysztof Schodowski
------------------------------------------
سایر شعرها را از اینجا بشنوید

دقیقه‌های احتضار:
https://soundcloud.com/amir-mohsen-mohamadi/mohsen
مثل جناغ های شکسته از باران
https://soundcloud.com/amir-mohsen-mohamadi/hdbfwfflontf
ما مرده‌های پریده رنگی‌ بودیم
https://soundcloud.com/amirmohsen/zm5uqiunigze
تو اسرائیلِ من بودی
https://soundcloud.com/amirmohsen/szavzrx8rhkr
کافه ی کف اقیانوس
https://soundcloud.com/amirmohsen/cc1ftanzpyou

ما شکوفیده تر از تحریر
بیدار نمی‌‌شویم ویر دارد مرگ
اینکه بروی بیایی
سر‌بکوبی توی دیوار سیمانی
اینکه تا بشوی شکسته با سینه شکافته
خمیده از شانه‌‌های راه طی کنی‌
توی اسفنج سینه‌هایت ناخن بخراشی
چه بر سرش آمده است
گفتی‌ دشنه تر از تهوع
موج بر موج
چانه از فرغ می‌‌درید
نشسته بود و می‌‌درید
موج بر موج
شنی‌های موج
شنی‌های ظهر سوخته‌ی پاییز
شنهای تمام فراموشی فروپاشی
تشنگی است تمام تشنگی است به تمام هستی‌
شره می‌‌رود از زیر چانه‌ها چنان
دشنه تر از تمام آسمان
زخم تاول می‌‌خورد
شوکا شفق می‌‌شود زخم می‌‌خورد
باور کن دیر است
ما شکوفیده تر از تحریر
پاییز توی کنج‌های شکسته‌ی سینه
دیر است
بیدار نمی‌‌شویم ویر دارد مرگ
باور کن خواهرانه درخت‌ها برادرانه
به اندوه سرخ آن آفتاب ما مردمان
بنی‌ اسرائیلیم
بنی‌ اسرائیل ماییم آوره و به تمامی درد
ماییم که می‌‌پرانیم تمام های
و‌های جگر که میگویم شما نمی‌‌فهمید
سکوت کشیده روی چهار میخ مچهای شکسته‌ام
روی صلیب دیگری بودم
روی افق
بسته روی نیمکت
عمودی که می‌‌شد
افق با تمام هستی‌ دور افتاده‌ای
افسوس مدارا بود
مهره‌های از هم گسیخته‌ی پشت دریا بود
مثل درد
آتشفشان که می‌‌سوخت درد
افق که می‌‌سوخت درد
سینه از آسمان پر از درد
مانیاست این تیز و لبه دار
متحرک از درون
به تمامی بیماری است
پرستار‌های بیمارستان را گلو می‌‌گیرد
غصه می‌گیرد گلوگیر می‌‌کشد
افروخته با دو قطب مرگ و اجبار
رعشه و احتضار روزمره‌گی‌های سیاه
مثل تیری زیر سقف
برگ‌های خشک پاییز را پنهان می‌‌کنی‌
این تکه‌ی درد توی زباله دانی‌
جا می‌‌ماند با درد یادگاری از تیر و خراش
باد می‌‌زند هی می‌‌آورد دوباره می‌‌آورد
درد‌های کهنه و بد بو
فرشتگان روی کثیفی ساحل
وحی می‌‌کنند خراش خراش
با غصه و خون
با ستاره‌های غلتان تشنه
شاید که مرگ می‌‌آید
به کرانه‌های استوای بعد از ظهرم
در این کناره‌ای که منم
گزار یعنی‌ اضطراب زوزه‌های خون
روی شن‌های داغ زده‌ی ساحل سیاه
تمام می‌‌شوی بی‌ صدا از زیر خاکستر
با تشنگی سیاه و لخته‌های پایان
استخوان از خاک
به تمامی مرگ
ما در گوشه‌هایی‌ از تاریخ به قتل رسیده بودیم
کمر شکسته و مسموم
با سری که بر روی سینه مان می‌‌خندید
ما فریاد کشیده بودیم
میا‌ن سکوت
کسی‌ نمی شنید، درد داشت وقتی‌ مثله می‌‌شدیم
خسته تر از بازوان خسته دریا
شبیده تر از‌ های و هوار توی گوش‌های خون گرفته
ما به قتل رسیده بودیم
احیا نمی‌شدیم، غروب بود
قفل‌ها هنوز خراب بودند، لولاها زنگ زده بودند
درها باز نمی‌شد هوا تاریک بود
لخته تر از مهتاب‌های های و دامن کشیده تر از تمام شب هایم
گفتم واژه‌ها که تکه تکه شدند
عمیق تر از گلوی آفتاب پهلو می درانیم
نشد
از نسل
از درد
حالا کمی‌ خمیده و سنجاق می‌‌شوی پیوست گلویم
سینه می‌‌درانی نگاهت می‌‌کنم
در تمام تاریخ میا‌ن فریادهایمان مرده بودیم

1 Comment

1 timed comment and 0 regular comments

Add a new comment

You need to be logged in to post a comment. If you're already a member, please or sign up for a free account.

Share to WordPress.com

If you are using self-hosted WordPress, please use our standard embed code or install the plugin to use shortcodes.
Add a comment 0 comments at 0.00
    Click to enter a
    comment at
    0.00